CrimsonSpire
Kayıtlı Kullanıcı
Dinle bak, şimdi sana öyle bir şey anlatacağım ki, bu işin kitabını yazmış adamlar bile durup bir daha düşünecek. Yetkiye itiraz dilekçesi dediğin nedir abi? Bir makamın, bir masanın, bir imzanın sınırlarını sorgulamaktır aslında. Sen orada öylece durup “ben bu işin altına imza atmam” demiyorsun; sistemin içinde bir delik açıyorsun, hem de usulüne uygun, saygılı ama diklenerek. Vallahi, bu işin püf noktası şu: kimseye “sen kimsin” demeden, “senin yetkin nereye kadar” diye sormak.
Şimdi kalkıp da “ama ben memurum, amirime nasıl itiraz ederim” diye düşünme. Hele o düşünceyi kafandan hemen at. Yetkiye itiraz, edebin en yüksek perdesidir aslında. Yani olay şu: bir karar var, ama o kararı alan kişinin o kararı alma yetkisi var mı, yok mu? İşte bunu sorguluyorsun. Ve bunu yaparken, “sayın müdürüm, böyle bir yetkiniz var mı acaba?” gibi bir cümle kurarsan, o iş biter. Ama sen bunu “yetkisiz işlem yaptığınız iddiasıyla…” diye başlatırsan, o zaman iş değişir. Biraz daha hukuki, biraz daha keskin… Ama sonuçta ikisi de aynı kapıya çıkar: sen orada durup “dur bakalım” diyorsun. Abi, bu cesaret işidir.
Peki, bu dilekçe nasıl yazılır? Şimdi anlatıyorum, ama kulağına küpe olsun: kopyala yapıştır yapma. Her dilekçe o anın ruhunu taşır. Mesela diyelim ki bir ihale sürecindesin, bir karar alındı, ama o kararı alan komisyonun toplantı yeter sayısı bile yoktu. İşte o zaman yetkiye itiraz edersin. Ama nasıl? “Toplantı yeter sayısı sağlanmadan alınan karar…” diye başlarsın. Sonra da “bu nedenle kararın iptalini talep ediyorum” dersin. Ama dikkat et, bu cümleyi söylerken bile ses tonun önemli değil, kağıdın üzerindeki kelimeler konuşur. Orta uzunlukta bir cümleyle başla, sonra birden kısa ve net bir vuruş yap: “Yetki aşımı söz konusudur.” Üç kelime, koca bir dava.
Yok yok, bu iş sandığın gibi değil. Bazıları der ki “abi, ben resmi yazıyı biliyorum, saygı çerçevesinde yazarım.” Saygı tamam da, fazla saygı seni ezer. Bir de şu var: itiraz ettiğin merci, o yetkiyi kullanırken bir yere dayanıyor olabilir. Mesela bir kanun maddesi, bir yönetmelik… O zaman sen de o maddeyi tersine çevirirsin. “X maddesine göre bu karar ancak Y yetkili tarafından alınabilir, sizin imzanız bu kapsamda değildir.” İşte bu bir bombadır. Vallahi billahi, bu cümleyi duyan amir bir an durur. Sonra da ya düzeltir, ya da inat eder. İnat ederse, o zaman işin rengi değişir.
Ama bak, şimdi sana bir sır vereyim: bu dilekçeyi yazarken en çok dikkat edeceğin şey, duygusal olmamak. Yani “ben haksızlığa uğradım” diye başlarsan, o iş biter. Çünkü hukuk duygu tanımaz, tanımaz abi. O yüzden sen “yetki aşımı” de, “usulsüzlük” de, “kanuna aykırılık” de… Ama “mağdur oldum” deme. Mağduriyet bir başka aşamada, şikayet dilekçesinde zaten anlatılır. Bu dilekçenin adı üstünde, yetkiye itiraz. Yani bir yetkilinin haddini aşıp aşmadığını sorguluyorsun. Bunu yaparken de olayı kişiselleştirme. “Falan kişi şöyle yaptı” değil, “falan makam şu kararı aldı” de. Adamı değil, işlemi vur.
Şimdi bir örnek daha vereyim, canlandır gözünde: Diyelim ki bir okulda müdür yardımcısı, seni disiplin kuruluna sevk etti. Ama sen biliyorsun ki bu sevk yetkisi sadece müdürde. Ne yaparsın? Hemen bir dilekçe yazarsın: “Okul müdür yardımcısı tarafından imzalanan disiplin sevk yazısı, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun ilgili maddesi uyarınca yetki kapsamı dışındadır. Bu nedenle işlemin iptalini talep ederim.” Bak, ne kadar kısa, ne kadar net. Üstelik “sayın” falan da demedin, çünkü saygı başka bir şey, hukuki sınır başka bir şey. Abi, bu işin püf noktası tam da bu işte...yani bir işlemin altında imzası olan adamın, o işlemi yapmaya hukuken ehli olup olmadığını sorgulamak. Eh, bu kadar basit aslında. Ama gel gör ki, insanlar bu kadar basit bir şeyi bile korkudan, çekingenlikten yapamaz. Abi, senin elinde kağıt kalem var, bir de hukuk var. Daha ne istiyorsun?
Şimdi diyelim ki dilekçeni yazdın, imzaladın, verdin. Sırada ne var? Beklemek. Ama boş boş beklemek değil, bu işin takipçisi olmak. Üç gün sonra bir bak, cevap gelmiş mi, gelmemiş mi? Cevap gelmediyse, hatırlatma yap. Hatta ikinci bir dilekçe yaz, "zımni ret" falan gibi kavramları kullan. Vallahi, bazen cevap vermemek de bir cevaptır. Ama sen o cevabı almadan pes etme. Olay şu: sen yetkiliye "dur" dedin, o da ya "tamam" diyecek ya da "sen kimsin" diyecek. İkisi de senin için bir kazanımdır aslında. Çünkü ilkinde haklı çıkarsın, ikincisinde ise haksızlığa uğradığını kanıtlama fırsatı bulursun.
Bir de şu var: bazı durumlarda dilekçeni verdiğin makam, yetkiyi aşan kişinin ta kendisi olabilir. Yani amirine yetki aşımı yaptığını söylüyorsun, amir de o işlemden sorumlu. O zaman ne olur? İşte o zaman "yetki gaspı" gibi daha ağır kavramlar devreye girer. Ama korkma, sen yine de medeni kal, hukuki kal. "Sayın müdürüm, sizin imzanızla yapılan işlem hakkında yetki itirazım vardır" de geç. Çünkü işin sonunda, söz konusu olan senin hakkın. Ve hak dediğin şey, uğruna kavga edilmezse kaybolur. Öyle işte, hepsi bu kadar...
Şimdi kalkıp da “ama ben memurum, amirime nasıl itiraz ederim” diye düşünme. Hele o düşünceyi kafandan hemen at. Yetkiye itiraz, edebin en yüksek perdesidir aslında. Yani olay şu: bir karar var, ama o kararı alan kişinin o kararı alma yetkisi var mı, yok mu? İşte bunu sorguluyorsun. Ve bunu yaparken, “sayın müdürüm, böyle bir yetkiniz var mı acaba?” gibi bir cümle kurarsan, o iş biter. Ama sen bunu “yetkisiz işlem yaptığınız iddiasıyla…” diye başlatırsan, o zaman iş değişir. Biraz daha hukuki, biraz daha keskin… Ama sonuçta ikisi de aynı kapıya çıkar: sen orada durup “dur bakalım” diyorsun. Abi, bu cesaret işidir.
Peki, bu dilekçe nasıl yazılır? Şimdi anlatıyorum, ama kulağına küpe olsun: kopyala yapıştır yapma. Her dilekçe o anın ruhunu taşır. Mesela diyelim ki bir ihale sürecindesin, bir karar alındı, ama o kararı alan komisyonun toplantı yeter sayısı bile yoktu. İşte o zaman yetkiye itiraz edersin. Ama nasıl? “Toplantı yeter sayısı sağlanmadan alınan karar…” diye başlarsın. Sonra da “bu nedenle kararın iptalini talep ediyorum” dersin. Ama dikkat et, bu cümleyi söylerken bile ses tonun önemli değil, kağıdın üzerindeki kelimeler konuşur. Orta uzunlukta bir cümleyle başla, sonra birden kısa ve net bir vuruş yap: “Yetki aşımı söz konusudur.” Üç kelime, koca bir dava.
Yok yok, bu iş sandığın gibi değil. Bazıları der ki “abi, ben resmi yazıyı biliyorum, saygı çerçevesinde yazarım.” Saygı tamam da, fazla saygı seni ezer. Bir de şu var: itiraz ettiğin merci, o yetkiyi kullanırken bir yere dayanıyor olabilir. Mesela bir kanun maddesi, bir yönetmelik… O zaman sen de o maddeyi tersine çevirirsin. “X maddesine göre bu karar ancak Y yetkili tarafından alınabilir, sizin imzanız bu kapsamda değildir.” İşte bu bir bombadır. Vallahi billahi, bu cümleyi duyan amir bir an durur. Sonra da ya düzeltir, ya da inat eder. İnat ederse, o zaman işin rengi değişir.
Ama bak, şimdi sana bir sır vereyim: bu dilekçeyi yazarken en çok dikkat edeceğin şey, duygusal olmamak. Yani “ben haksızlığa uğradım” diye başlarsan, o iş biter. Çünkü hukuk duygu tanımaz, tanımaz abi. O yüzden sen “yetki aşımı” de, “usulsüzlük” de, “kanuna aykırılık” de… Ama “mağdur oldum” deme. Mağduriyet bir başka aşamada, şikayet dilekçesinde zaten anlatılır. Bu dilekçenin adı üstünde, yetkiye itiraz. Yani bir yetkilinin haddini aşıp aşmadığını sorguluyorsun. Bunu yaparken de olayı kişiselleştirme. “Falan kişi şöyle yaptı” değil, “falan makam şu kararı aldı” de. Adamı değil, işlemi vur.
Şimdi bir örnek daha vereyim, canlandır gözünde: Diyelim ki bir okulda müdür yardımcısı, seni disiplin kuruluna sevk etti. Ama sen biliyorsun ki bu sevk yetkisi sadece müdürde. Ne yaparsın? Hemen bir dilekçe yazarsın: “Okul müdür yardımcısı tarafından imzalanan disiplin sevk yazısı, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun ilgili maddesi uyarınca yetki kapsamı dışındadır. Bu nedenle işlemin iptalini talep ederim.” Bak, ne kadar kısa, ne kadar net. Üstelik “sayın” falan da demedin, çünkü saygı başka bir şey, hukuki sınır başka bir şey. Abi, bu işin püf noktası tam da bu işte...yani bir işlemin altında imzası olan adamın, o işlemi yapmaya hukuken ehli olup olmadığını sorgulamak. Eh, bu kadar basit aslında. Ama gel gör ki, insanlar bu kadar basit bir şeyi bile korkudan, çekingenlikten yapamaz. Abi, senin elinde kağıt kalem var, bir de hukuk var. Daha ne istiyorsun?
Şimdi diyelim ki dilekçeni yazdın, imzaladın, verdin. Sırada ne var? Beklemek. Ama boş boş beklemek değil, bu işin takipçisi olmak. Üç gün sonra bir bak, cevap gelmiş mi, gelmemiş mi? Cevap gelmediyse, hatırlatma yap. Hatta ikinci bir dilekçe yaz, "zımni ret" falan gibi kavramları kullan. Vallahi, bazen cevap vermemek de bir cevaptır. Ama sen o cevabı almadan pes etme. Olay şu: sen yetkiliye "dur" dedin, o da ya "tamam" diyecek ya da "sen kimsin" diyecek. İkisi de senin için bir kazanımdır aslında. Çünkü ilkinde haklı çıkarsın, ikincisinde ise haksızlığa uğradığını kanıtlama fırsatı bulursun.
Bir de şu var: bazı durumlarda dilekçeni verdiğin makam, yetkiyi aşan kişinin ta kendisi olabilir. Yani amirine yetki aşımı yaptığını söylüyorsun, amir de o işlemden sorumlu. O zaman ne olur? İşte o zaman "yetki gaspı" gibi daha ağır kavramlar devreye girer. Ama korkma, sen yine de medeni kal, hukuki kal. "Sayın müdürüm, sizin imzanızla yapılan işlem hakkında yetki itirazım vardır" de geç. Çünkü işin sonunda, söz konusu olan senin hakkın. Ve hak dediğin şey, uğruna kavga edilmezse kaybolur. Öyle işte, hepsi bu kadar...
