CoralRhythm
Kayıtlı Kullanıcı
Vallahi, bu icra işleri öyle bir labirent ki, içine girdin mi çıkışı bulana kadar adamın kanı donuyor. Hele bir de dosya kapandı sanıp yıllar sonra bir maaşına haciz gelince... İşte o an insanın aklına ilk gelen şey, o koskoca devlet dairesinde kaybolan bir kağıt parçasının peşine düşmek oluyor. Ama abi, öyle korkulacak bir şey değil aslında; ortalıkta dolaşan bir sürü eksik bilgi var, kulaktan dolma laflar yüzünden herkes ödü patlıyor.
Mesela diyelim ki borcunu ödedin, güzel güzel banka havalesi yaptın, elinde de dekont var. O dekontu cebine koyup "bitti bu iş" diyorsun ya... İşte asıl tehlike orada başlıyor. Çünkü icra dosyası öyle bir canavar ki, sen paranı gönderdin diye kendi kendine kapanmıyor. Ya ödeme emrini alan alacaklı vekili parayı görmezden gelirse? Ya dosya bilgisine düşürülmezse? O zaman o paranın adresi belli mi? Değil işte. Ödeme bildirim dilekçesi tam da burada devreye giriyor, yani senin o parayı ödediğini resmi olarak kayda geçirmenin yolu.
Şimdi bu dilekçe dediğin şey, bir A4 kağıdına yazılan basit bir metin değil ha. Onun içinde dosya numarası, borçlu bilgileri, ödeme tarihi, miktarı, nereye yatırıldığı gibi teknik detaylar olacak. Bunlar eksik olursa, mahkeme kalemi senden "yetersiz başvuru" diye geri çevirir mi? Çevirir tabii. Hem de hiç acımadan. Dosyayı alan memur bakar, bir sürü evrak yığınının arasında seninkini bulmaya çalışırken "abi bu eksik" der, geri gönderir. O zaman başlarsın yeniden uğraşmaya, işler uzar gider.
Bir de şu var; kimi insanlar diyor ki "Para gitti ya, ne uğraşıyorum". Ama bilmiyorlar ki o paranın izini sürmek tamamen sana kalmış. Devlet sana "Sen ödedin" diye otomatik mesaj atmıyor, anladın mı? O dosyanın kapanması için alacaklının da "ben bu parayı aldım" demesi lazım. Eğer alacaklı inatçıysa, parayı almış olsa bile dosyayı kapatmazsa? İşte o zaman senin elindeki dekont tek başına kurtarmaz seni. İcra mahkemesine gidip "ben ödedim, dosyayı kapatın" diye dava açman gerekir. O da ayrı bir dert.
Vallahi billahi, bu işlerde en büyük hata insanların "nasıl olsa hallolur" diyerek işi şansa bırakması. Oysa ki bir dilekçe yazmak, maksimum on beş dakika sürer. Üstelik artık UYAP üzerinden elektronik ortamda da gönderebiliyorsun. Ama bilmeyen adam için bu sistemler Çin işkencesi gibi geliyor. Halbuki bir avukata sorsan, sana "kardeşim şu dilekçeyi yaz, dosyaya ver, gerisi gelir" der. Basit aslında, ama insan bilmediği için büyütüyor.
Bu arada, dilekçeyi yazarken dikkat etmen gereken bir püf nokta daha var; ödeme tarihini tam olarak belirt, "şu tarihte şu bankaya yatırıldı" diye. Çünkü bazen ödeme ertesi gün işleme alınıyor, senin dekontta görünen tari...tarih ile banka kaydı arasında fark olabilir. İşte bu yüzden dilekçeye eklediğin dekontun üzerinde işlem tarihi ve saatini net bir şekilde gösteriyor olman şart. Yoksa "ben ödedim" dersin ama dosyada "ödenmemiş" görünür, o zaman ne olur? Hemen bir icra takibi başlatılır, maaşına haciz gelir, sen de uyanırsın.
Hadi diyelim ki her şeyi doğru yaptın, dilekçeyi yazdın, dosyaya verdin. Ama bir de bakıyorsun ki alacaklı vekili "bu ödeme eksik" diye itiraz ediyor. Adamın elinde bir hesap dökümü var, senin yatırdığın miktar ile borç arasında ufak bir fark var. Ne yapacaksın o zaman? Vallahi, o ufacık fark için dosya aylarca sürünür. O yüzden ödeme yapmadan önce dosyadaki güncel borcu öğrenmen lazım, faiz işlemiş mi, masraf eklenmiş mi? Bunların hepsi değişken. Bilmeden yatırdığın para belki de ana parayı karşılamaz, faiz havada kalır.
Abi, bir de şu var; dilekçeyi elden vermek mi daha iyi yoksa postayla mı? Elden verirsen o an için bir alındı belgesi alırsın, en azından "ben verdim" dersin. Ama postayla gönderirsen taahhütlü olsun, iade taahhütlü olsun, sonra "gelmedi" derlerse elinde pulun ve fişin olur. İkisi de riskli aslında, ama en sağlamı avukatla ya da bir yetkiliye bizzat teslim etmek. Ama herkesin avukatı yok ki, değil mi? O yüzden UYAP üzerinden elektronik başvuru iyidir, parmak izin gibi kayıt kalıyor.
Şimdi gelelim asıl can alıcı noktaya; bu dilekçeyi yazarken resmi dil kullanmak zorunda mısın? Yok canım, illa "arz ederim" "talep ederim" gibi kalıplar şart değil ama biraz düzgün yazmak iyidir. "Ben, filanca borçlu, şu tarihte şu dosyaya ödeme yaptım, ekte dekont var, gereğini arz ederim" gibi sade bir anlatım yeter. Fazla süslü cümleler kafaları karıştırır. İcra memuru da senin gibi insan, okuduğunu anlamak ister.
Bir de şu var; kimi zaman alacaklı borcun tamamını almış olsa da dosyayı kapatmaz, kötü niyetliyse "faiz işlemeye devam etsin" der. İşte o zaman senin dilekçen delil olur. Mahkemeye gittiğinde "ben şu tarihte ödedim, alacaklı aldı ama kapatmadı" dersin, elinde kağıt var. O kağıt olmazsa sadece sözün kalır, sözün kıymeti de ancak o kadar. Vallahi billahi, bu işler evrak işidir, evrak yoksa sen de yoksun.
Yani sonuç olarak... Aslında sonuç falan yok, bu işin sonu yok. Her dosya kendi hikayesini yazar. Sen sadece o hikayede kaybolmamak için bir adım önde olmaya bak. O dilekçeyi yaz, ver, takip et. Gerisi Allah kerim.
Mesela diyelim ki borcunu ödedin, güzel güzel banka havalesi yaptın, elinde de dekont var. O dekontu cebine koyup "bitti bu iş" diyorsun ya... İşte asıl tehlike orada başlıyor. Çünkü icra dosyası öyle bir canavar ki, sen paranı gönderdin diye kendi kendine kapanmıyor. Ya ödeme emrini alan alacaklı vekili parayı görmezden gelirse? Ya dosya bilgisine düşürülmezse? O zaman o paranın adresi belli mi? Değil işte. Ödeme bildirim dilekçesi tam da burada devreye giriyor, yani senin o parayı ödediğini resmi olarak kayda geçirmenin yolu.
Şimdi bu dilekçe dediğin şey, bir A4 kağıdına yazılan basit bir metin değil ha. Onun içinde dosya numarası, borçlu bilgileri, ödeme tarihi, miktarı, nereye yatırıldığı gibi teknik detaylar olacak. Bunlar eksik olursa, mahkeme kalemi senden "yetersiz başvuru" diye geri çevirir mi? Çevirir tabii. Hem de hiç acımadan. Dosyayı alan memur bakar, bir sürü evrak yığınının arasında seninkini bulmaya çalışırken "abi bu eksik" der, geri gönderir. O zaman başlarsın yeniden uğraşmaya, işler uzar gider.
Bir de şu var; kimi insanlar diyor ki "Para gitti ya, ne uğraşıyorum". Ama bilmiyorlar ki o paranın izini sürmek tamamen sana kalmış. Devlet sana "Sen ödedin" diye otomatik mesaj atmıyor, anladın mı? O dosyanın kapanması için alacaklının da "ben bu parayı aldım" demesi lazım. Eğer alacaklı inatçıysa, parayı almış olsa bile dosyayı kapatmazsa? İşte o zaman senin elindeki dekont tek başına kurtarmaz seni. İcra mahkemesine gidip "ben ödedim, dosyayı kapatın" diye dava açman gerekir. O da ayrı bir dert.
Vallahi billahi, bu işlerde en büyük hata insanların "nasıl olsa hallolur" diyerek işi şansa bırakması. Oysa ki bir dilekçe yazmak, maksimum on beş dakika sürer. Üstelik artık UYAP üzerinden elektronik ortamda da gönderebiliyorsun. Ama bilmeyen adam için bu sistemler Çin işkencesi gibi geliyor. Halbuki bir avukata sorsan, sana "kardeşim şu dilekçeyi yaz, dosyaya ver, gerisi gelir" der. Basit aslında, ama insan bilmediği için büyütüyor.
Bu arada, dilekçeyi yazarken dikkat etmen gereken bir püf nokta daha var; ödeme tarihini tam olarak belirt, "şu tarihte şu bankaya yatırıldı" diye. Çünkü bazen ödeme ertesi gün işleme alınıyor, senin dekontta görünen tari...tarih ile banka kaydı arasında fark olabilir. İşte bu yüzden dilekçeye eklediğin dekontun üzerinde işlem tarihi ve saatini net bir şekilde gösteriyor olman şart. Yoksa "ben ödedim" dersin ama dosyada "ödenmemiş" görünür, o zaman ne olur? Hemen bir icra takibi başlatılır, maaşına haciz gelir, sen de uyanırsın.
Hadi diyelim ki her şeyi doğru yaptın, dilekçeyi yazdın, dosyaya verdin. Ama bir de bakıyorsun ki alacaklı vekili "bu ödeme eksik" diye itiraz ediyor. Adamın elinde bir hesap dökümü var, senin yatırdığın miktar ile borç arasında ufak bir fark var. Ne yapacaksın o zaman? Vallahi, o ufacık fark için dosya aylarca sürünür. O yüzden ödeme yapmadan önce dosyadaki güncel borcu öğrenmen lazım, faiz işlemiş mi, masraf eklenmiş mi? Bunların hepsi değişken. Bilmeden yatırdığın para belki de ana parayı karşılamaz, faiz havada kalır.
Abi, bir de şu var; dilekçeyi elden vermek mi daha iyi yoksa postayla mı? Elden verirsen o an için bir alındı belgesi alırsın, en azından "ben verdim" dersin. Ama postayla gönderirsen taahhütlü olsun, iade taahhütlü olsun, sonra "gelmedi" derlerse elinde pulun ve fişin olur. İkisi de riskli aslında, ama en sağlamı avukatla ya da bir yetkiliye bizzat teslim etmek. Ama herkesin avukatı yok ki, değil mi? O yüzden UYAP üzerinden elektronik başvuru iyidir, parmak izin gibi kayıt kalıyor.
Şimdi gelelim asıl can alıcı noktaya; bu dilekçeyi yazarken resmi dil kullanmak zorunda mısın? Yok canım, illa "arz ederim" "talep ederim" gibi kalıplar şart değil ama biraz düzgün yazmak iyidir. "Ben, filanca borçlu, şu tarihte şu dosyaya ödeme yaptım, ekte dekont var, gereğini arz ederim" gibi sade bir anlatım yeter. Fazla süslü cümleler kafaları karıştırır. İcra memuru da senin gibi insan, okuduğunu anlamak ister.
Bir de şu var; kimi zaman alacaklı borcun tamamını almış olsa da dosyayı kapatmaz, kötü niyetliyse "faiz işlemeye devam etsin" der. İşte o zaman senin dilekçen delil olur. Mahkemeye gittiğinde "ben şu tarihte ödedim, alacaklı aldı ama kapatmadı" dersin, elinde kağıt var. O kağıt olmazsa sadece sözün kalır, sözün kıymeti de ancak o kadar. Vallahi billahi, bu işler evrak işidir, evrak yoksa sen de yoksun.
Yani sonuç olarak... Aslında sonuç falan yok, bu işin sonu yok. Her dosya kendi hikayesini yazar. Sen sadece o hikayede kaybolmamak için bir adım önde olmaya bak. O dilekçeyi yaz, ver, takip et. Gerisi Allah kerim.
