CoralTempo
Kayıtlı Kullanıcı
Abi ya, şu dosya kapatma dilekçesi işi... Kimin aklına geldiyse artık, resmiyetin en soğuk yüzü işte. Bir dosyayı kapatmak için kağıt mı imzalatıyoruz, yoksa bir devri mi kapatıyoruz anlamadım gitti.
Vallahi ben yıllarca gazetecilik yaptım, onlarca dilekçe yazdım, ama bu dosya kapatma işinin ayrı bir psikolojik yükü var. Sanki o kağıdı imzalayınca bir şeyler bitiyor, bir dönem kapanıyor. Hani bir ilişkiyi bitirmek gibi ama resmi versiyonu.
Bence asıl mesele şu: Dilekçeyi yazarken kendini nasıl hissettiğin. Eğer içten içe "keşke açık kalsa" diyorsan, cümlelerin de öyle soğuk ve mesafeli oluyor. Ama "yeter artık bitsin" modundaysan, kalem neredeyse kendi kendine yazıyor.
Ya şimdi düşünüyorum da, bu dilekçelerin çoğu kimsenin okumadığı
bir evrak yığınının altında kaybolup gidiyor. Oysa sen o satırları yazarken belki de uykusuz bir gecenin sabahında, bir kararın eşiğinde titriyorsun. Abi, bu işin duygusal boyutunu kimse konuşmuyor.
Dosya kapatma talep dilekçesi dediğin, aslında bir tür veda mektubu. Ama resmi, soğuk, kurallarla örülü bir veda. Sanki "ben bu işi bitiriyorum" derken bir yandan da "ama hakkımı saklı tutuyorum" demek zorundasın. İşte o ikiyüzlülük can sıkıyor.
Bazen düşünüyorum, keşke her şey bir telefon konuşması kadar samimi olsa. "Abi şu dosyayı kapatalım mı?" desen, karşındaki "tamam kardeş" dese. Ama hayır, her şey kağıda dökülmeli, her kelime tartılmalı. Vallahi bu kadar resmiyet insanın içini sıkıyor.
Peki ne yazmalı? Kısa ve net. "Şu tarihli şu iş tamamlanmıştır, dosyanın kapatılmasını arz ederim." İşte bu kadar. Uzun uzun açıklamalara gerek yok. Çünkü biliyorsun ki o satırları okuyan memur zaten işin özünü biliyor. Sadece bir imza, bir tarih, bir formalite...
Ama yine de için rahat etmiyor. Ya bir şey unutulduysa? Ya dosyada bir eksik varsa? İşte o zaman dilekçenin altına bir dipnot düşersin: "Gerektiğinde yeniden açılmak üzere..." O cümle bile başlı başına bir güvence. Abi, hayat böyle işte; her kapanışta bir açılış ihtimali saklı.
Vallahi ben yıllarca gazetecilik yaptım, onlarca dilekçe yazdım, ama bu dosya kapatma işinin ayrı bir psikolojik yükü var. Sanki o kağıdı imzalayınca bir şeyler bitiyor, bir dönem kapanıyor. Hani bir ilişkiyi bitirmek gibi ama resmi versiyonu.
Bence asıl mesele şu: Dilekçeyi yazarken kendini nasıl hissettiğin. Eğer içten içe "keşke açık kalsa" diyorsan, cümlelerin de öyle soğuk ve mesafeli oluyor. Ama "yeter artık bitsin" modundaysan, kalem neredeyse kendi kendine yazıyor.
Ya şimdi düşünüyorum da, bu dilekçelerin çoğu kimsenin okumadığı
bir evrak yığınının altında kaybolup gidiyor. Oysa sen o satırları yazarken belki de uykusuz bir gecenin sabahında, bir kararın eşiğinde titriyorsun. Abi, bu işin duygusal boyutunu kimse konuşmuyor.
Dosya kapatma talep dilekçesi dediğin, aslında bir tür veda mektubu. Ama resmi, soğuk, kurallarla örülü bir veda. Sanki "ben bu işi bitiriyorum" derken bir yandan da "ama hakkımı saklı tutuyorum" demek zorundasın. İşte o ikiyüzlülük can sıkıyor.
Bazen düşünüyorum, keşke her şey bir telefon konuşması kadar samimi olsa. "Abi şu dosyayı kapatalım mı?" desen, karşındaki "tamam kardeş" dese. Ama hayır, her şey kağıda dökülmeli, her kelime tartılmalı. Vallahi bu kadar resmiyet insanın içini sıkıyor.
Peki ne yazmalı? Kısa ve net. "Şu tarihli şu iş tamamlanmıştır, dosyanın kapatılmasını arz ederim." İşte bu kadar. Uzun uzun açıklamalara gerek yok. Çünkü biliyorsun ki o satırları okuyan memur zaten işin özünü biliyor. Sadece bir imza, bir tarih, bir formalite...
Ama yine de için rahat etmiyor. Ya bir şey unutulduysa? Ya dosyada bir eksik varsa? İşte o zaman dilekçenin altına bir dipnot düşersin: "Gerektiğinde yeniden açılmak üzere..." O cümle bile başlı başına bir güvence. Abi, hayat böyle işte; her kapanışta bir açılış ihtimali saklı.
