CoralRhythm
Kayıtlı Kullanıcı
O sabah camla silecek arasında sıkışmış o sarı zarfi görünce içine bir şey oturdu adamın. Vallahi, eli ayağı titredi, gözleri karardı… Kimsenin başına gelmesin ama gelince anlıyor insan, “geçer” diyor, “hallolur” falan. Geçmiyor abi, geçmiyor işte. Haciz kağıdı, bir arabanın üstüne konduğu zaman o araba birden sana ait olmaktan çıkıyor gibi. Oysa sen onunla işe gidiyorsun, çocuğunu okula bırakıyorsun, market alışverişini yapıyorsun. Derken bir bakmışsın, bir kağıt par
çası yüzünden hayatının direksiyonunu elinden alıyorlar… O sarı zarfın içinde ne yazdığını anlamak için avukat olmana gerek yok, yüreğinin aldığı darbe yeter de artar bile. Peki şimdi ne olacak? Arabaya el konuldu diye işe nasıl gideceksin? Çocuklar okula nasıl yetişecek? İşte tam bu noktada, o soğuk terler alnında akarken, aklına bir şey geliyor: “Acaba bu haczin kalkması mümkün müdür?” Mümkün abi, mümkün… Ama o dilekçeyi yazarken kalbinin atışını hissetmen lazım, çünkü her cümle bir umut, her satır bir kurtuluş.
Şimdi sana şunu söyleyeyim: Araç haczi kaldırma dilekçesi dediğin şey, sadece birkaç satırlık bir kağıt parçası değil. O, senin çaresizliğine inat, hukukun kalbine attığın bir çığlık. Vallahi, bazı günler oturup düşünüyorum, niye bu kadar karmaşık yapılmış her şey? Ama sonra görüyorum ki, aslında işin sırrı o dilekçenin ruhunda saklı. Mesela, borcun olmadığını ispat edecek bir belge… Ya da taksitlendirme talebin… İşte bunlar, o kağıdın can damarı. Ama sakın ha, “abi ben yazayım, hallolur” deme. Çünkü mahkeme bir kere reddederse, sonraki kapılar da kapanır. Hele bir de araba senin üzerine değilse, işler iyice karışır…
Bir arkadaşım vardı, arabası haczedildi, günlerce uyuyamadı. Sonra bir avukat arkadaşı dedi ki: “Oğlum, dilekçeni yazarken arabayı ne için kullandığını anlat. Geçim kaynağın mı, hasta baban mı var?” İşte o zaman fark ettim ki, resmiyetin arkasında bir insan hikayesi yatıyor. Mahkeme de bunu görmek istiyor aslında. Yani sadece “haczi kaldır” demek yetmez; neden kaldırması gerektiğini hissettirmelisin. Abi, hani bazı cümleler vardır, okurken için cız eder… O dilekçede de o his olmalı. Ama fazla abartma, yoksa “bu adam duygusal sömürü yapıyor” derler.
Ve bir şey daha var: Dilekçenin süresi. Haciz tebliğ edildikten sonra ne kadar bekledin? On gün içinde itiraz etmezsen, işler çığrından çıkıyor. Vallahi, o süreyi kaçırdın mı, gerisi hep yokuş aşağı. Peki ne yapmalısın? Otur, sakin ol, bir kahve iç. Sonra eline bir kalem al, ama önce bir kere daha oku haciz kararını. Neye dayanıyor? Borç senin mi, yoksa kefil misin? İşte bu sorular, dilekçenin rotasını çizer. Bazen insan, en basit şeyi atlıyor; mesela borcun bir kısmını ödemişse, bunu belirtmeyi unutuyor. Halbuki o küçük ayrıntı, haczin kalkmasına bile yetebilir…
Ben sana diyorum ki, bu işi ciddiye al. Ama o kadar da kasma, çünkü her şeyin bir çaresi var. Haciz kalkar, araban geri gelir, yollar yeniden açılır. Yeter ki o dilekçeyi, içindeki o sıkışmışlıkla değil, umutla yaz. Son cümleyi yazarken, “Bu araba benim özgürlüğüm” de mesela… Anlarlar abi, anlarlar vallahi. Şimdi kalk, bir çay koy kendine, sonra başla yazmaya…
çası yüzünden hayatının direksiyonunu elinden alıyorlar… O sarı zarfın içinde ne yazdığını anlamak için avukat olmana gerek yok, yüreğinin aldığı darbe yeter de artar bile. Peki şimdi ne olacak? Arabaya el konuldu diye işe nasıl gideceksin? Çocuklar okula nasıl yetişecek? İşte tam bu noktada, o soğuk terler alnında akarken, aklına bir şey geliyor: “Acaba bu haczin kalkması mümkün müdür?” Mümkün abi, mümkün… Ama o dilekçeyi yazarken kalbinin atışını hissetmen lazım, çünkü her cümle bir umut, her satır bir kurtuluş.
Şimdi sana şunu söyleyeyim: Araç haczi kaldırma dilekçesi dediğin şey, sadece birkaç satırlık bir kağıt parçası değil. O, senin çaresizliğine inat, hukukun kalbine attığın bir çığlık. Vallahi, bazı günler oturup düşünüyorum, niye bu kadar karmaşık yapılmış her şey? Ama sonra görüyorum ki, aslında işin sırrı o dilekçenin ruhunda saklı. Mesela, borcun olmadığını ispat edecek bir belge… Ya da taksitlendirme talebin… İşte bunlar, o kağıdın can damarı. Ama sakın ha, “abi ben yazayım, hallolur” deme. Çünkü mahkeme bir kere reddederse, sonraki kapılar da kapanır. Hele bir de araba senin üzerine değilse, işler iyice karışır…
Bir arkadaşım vardı, arabası haczedildi, günlerce uyuyamadı. Sonra bir avukat arkadaşı dedi ki: “Oğlum, dilekçeni yazarken arabayı ne için kullandığını anlat. Geçim kaynağın mı, hasta baban mı var?” İşte o zaman fark ettim ki, resmiyetin arkasında bir insan hikayesi yatıyor. Mahkeme de bunu görmek istiyor aslında. Yani sadece “haczi kaldır” demek yetmez; neden kaldırması gerektiğini hissettirmelisin. Abi, hani bazı cümleler vardır, okurken için cız eder… O dilekçede de o his olmalı. Ama fazla abartma, yoksa “bu adam duygusal sömürü yapıyor” derler.
Ve bir şey daha var: Dilekçenin süresi. Haciz tebliğ edildikten sonra ne kadar bekledin? On gün içinde itiraz etmezsen, işler çığrından çıkıyor. Vallahi, o süreyi kaçırdın mı, gerisi hep yokuş aşağı. Peki ne yapmalısın? Otur, sakin ol, bir kahve iç. Sonra eline bir kalem al, ama önce bir kere daha oku haciz kararını. Neye dayanıyor? Borç senin mi, yoksa kefil misin? İşte bu sorular, dilekçenin rotasını çizer. Bazen insan, en basit şeyi atlıyor; mesela borcun bir kısmını ödemişse, bunu belirtmeyi unutuyor. Halbuki o küçük ayrıntı, haczin kalkmasına bile yetebilir…
Ben sana diyorum ki, bu işi ciddiye al. Ama o kadar da kasma, çünkü her şeyin bir çaresi var. Haciz kalkar, araban geri gelir, yollar yeniden açılır. Yeter ki o dilekçeyi, içindeki o sıkışmışlıkla değil, umutla yaz. Son cümleyi yazarken, “Bu araba benim özgürlüğüm” de mesela… Anlarlar abi, anlarlar vallahi. Şimdi kalk, bir çay koy kendine, sonra başla yazmaya…
