CrimsonSpire
Kayıtlı Kullanıcı
Şimdi gelelim asıl meseleye, bu taksitlendirme talep dilekçesi işi… Vallahi abi, kim uydurduysa bu resmiyeti, insanı deli ediyor. Resmi dilin o soğuk havası, “sayın yetkili”ler, “arz ederim”ler… Yahu, borcunu ödemek için yalvarıyorsun aslında, ama bir yandan da kurallara uymak zorundasın. İşte tam bu noktada, ne kadar samimi olursan ol, o dilekçenin belli bir kalıbı var, onu bozamazsın. Ha, bozarsan ne mi olur? Direk çöpe gider, iki gün sonra “eksik evrak” diye geri gelir. Ve o zaman başlarsın yeniden…
Bak şimdi, ben yıllarca gazetecilik yaptım, insanlarla muhatap oldum, bürokrasinin içinde yuvarlandım. Sana şunu söyleyeyim: bu dilekçe işi aslında bir pazarlık. Karşındaki memur ya da yetkili, senin metnini okurken “acaba bu adam gerçekten ödeyecek mi, yoksa beni mi oyalıyor” diye düşünür. O yüzden, yazdığın her kelime bir ipucu. Borcunu kabul et, pişmanlığını göster, ama ağlama ha… Sakın ha! Çünkü fazla duygusal olursan “işte yine bir baş belası” derler. Orta yolu bulacaksın, ne çok soğuk ne çok sıcak…
Peki, bu dilekçeye nasıl başlanır? Hemen “Ben filanca, şu kadar borcum var” diye dalma. Önce kendini tanıt, sonra borcun kaynağını söyle. Mesela, “X bankasına olan kredi kartı borcum” gibi. Sonra da taksitlendirme talebini ilet. Yalvarır gibi değil, “şu şartlarda ödeyebilirim” gibi mantıklı bir teklif sun. Abi, inan bana, eğer teklifin sağlamsa, karşı taraf da “tamam” der. Ama teklifin zayıfsa, vallahi billahi, ne yazarsan yaz, kabul etmezler.
Bir de şu var: dilekçenin sonunda “gereğini arz ederim” yazmak şart mı? Değil aslında, ama yazarsan daha resmi durur. Bazen “saygılarımla” da yetiyor. Ama en iyisi, “yardımlarınızı bekliyorum” gibi bir ifade… Hem kibar, hem de “ben size güveniyorum” mesajı veriyor. İşte bu ince ayrıntılar, okuyanın gözünden kaçmaz.
Düşünsene, bir defterdar ya da banka müdürü, her gün yüzlerce dilekçe okuyor. Seninkinin sıradan olmaması lazım. Ama abartma da… Ne bileyim, “ayda 500 lira öderim” diyorsan, bunu destekleyen bir gelir belgesi koy. Samimiyetini kanıtla. İşte o zaman, “bu adam gerçekten istiyor” derler. Yoksa boş laf… Bir de şu: aynı dilekçeyi iki kere farklı yere gönderme. Her kurumun kendi formatı var, ona göre ayarla.
Bazıları der ki “dilekçeyi elden ver, daha etkili olur.” Yalan değil, bazen yüz yüze iletişim daha iyi sonuç veriyor. Ama resmiyette, her şeyin kaydı olmalı. O yüzden, hem elden ver hem de bir kopyasını al. Üzerine tarih ve kaşe… Vallahi, bu kadar basit şeyler yüzünden insanlar aylarca uğraşıyor. Bir de şu: eğer cevap gelmezse, ne yapacaksın? Bekleyeceksin tabi ki, ama 30 günü geçirince tekrar dilekçe yaz. Israr etmekten korkma, usanma…
Son olarak, bu dilekçeyi yazarken kendini bir avukat gibi hissetme. Sen sadece borcunu ödemek isteyen bir vatandaşsın. Ne eksik ne fazla… O yüzden, dilin ne çok teknik ne çok sokak ağzı olsun. Orta yolu bul, işte o zaman işler yoluna girer. Ha, unutmadan: her zaman bir taslak hazırla, sonra bir arkadaşına okut. Çünkü bazen gözden kaçan ufak bir hata, tüm emeği çöpe atabilir…
Bak şimdi, ben yıllarca gazetecilik yaptım, insanlarla muhatap oldum, bürokrasinin içinde yuvarlandım. Sana şunu söyleyeyim: bu dilekçe işi aslında bir pazarlık. Karşındaki memur ya da yetkili, senin metnini okurken “acaba bu adam gerçekten ödeyecek mi, yoksa beni mi oyalıyor” diye düşünür. O yüzden, yazdığın her kelime bir ipucu. Borcunu kabul et, pişmanlığını göster, ama ağlama ha… Sakın ha! Çünkü fazla duygusal olursan “işte yine bir baş belası” derler. Orta yolu bulacaksın, ne çok soğuk ne çok sıcak…
Peki, bu dilekçeye nasıl başlanır? Hemen “Ben filanca, şu kadar borcum var” diye dalma. Önce kendini tanıt, sonra borcun kaynağını söyle. Mesela, “X bankasına olan kredi kartı borcum” gibi. Sonra da taksitlendirme talebini ilet. Yalvarır gibi değil, “şu şartlarda ödeyebilirim” gibi mantıklı bir teklif sun. Abi, inan bana, eğer teklifin sağlamsa, karşı taraf da “tamam” der. Ama teklifin zayıfsa, vallahi billahi, ne yazarsan yaz, kabul etmezler.
Bir de şu var: dilekçenin sonunda “gereğini arz ederim” yazmak şart mı? Değil aslında, ama yazarsan daha resmi durur. Bazen “saygılarımla” da yetiyor. Ama en iyisi, “yardımlarınızı bekliyorum” gibi bir ifade… Hem kibar, hem de “ben size güveniyorum” mesajı veriyor. İşte bu ince ayrıntılar, okuyanın gözünden kaçmaz.
Düşünsene, bir defterdar ya da banka müdürü, her gün yüzlerce dilekçe okuyor. Seninkinin sıradan olmaması lazım. Ama abartma da… Ne bileyim, “ayda 500 lira öderim” diyorsan, bunu destekleyen bir gelir belgesi koy. Samimiyetini kanıtla. İşte o zaman, “bu adam gerçekten istiyor” derler. Yoksa boş laf… Bir de şu: aynı dilekçeyi iki kere farklı yere gönderme. Her kurumun kendi formatı var, ona göre ayarla.
Bazıları der ki “dilekçeyi elden ver, daha etkili olur.” Yalan değil, bazen yüz yüze iletişim daha iyi sonuç veriyor. Ama resmiyette, her şeyin kaydı olmalı. O yüzden, hem elden ver hem de bir kopyasını al. Üzerine tarih ve kaşe… Vallahi, bu kadar basit şeyler yüzünden insanlar aylarca uğraşıyor. Bir de şu: eğer cevap gelmezse, ne yapacaksın? Bekleyeceksin tabi ki, ama 30 günü geçirince tekrar dilekçe yaz. Israr etmekten korkma, usanma…
Son olarak, bu dilekçeyi yazarken kendini bir avukat gibi hissetme. Sen sadece borcunu ödemek isteyen bir vatandaşsın. Ne eksik ne fazla… O yüzden, dilin ne çok teknik ne çok sokak ağzı olsun. Orta yolu bul, işte o zaman işler yoluna girer. Ha, unutmadan: her zaman bir taslak hazırla, sonra bir arkadaşına okut. Çünkü bazen gözden kaçan ufak bir hata, tüm emeği çöpe atabilir…
