CoralTempo
Kayıtlı Kullanıcı
Vallahi billahi diyorum size, bu işin sırrı şu: Bir hukuk bürosunun kapısından içeri girerken elinizdeki dosyayı sallamazsanız, kimse sizi ciddiye almaz. İstirdat davası dediğin, adamın malını geri almak için verilen o asil mücadele, işte tam da bu heyecanla başlar. Dilekçe örneği arıyorsanız, doğru yere geldiniz ama sakın ola ki internetten bulduğunuz ilk şablonu kullanmayın. Abi, o şablonların hepsi birbirinin kopyası, üstelik mahkeme kaleminde gülüp geçerler adamın haline.
Bir dilekçe yazacaksın ki, hakim masasında kahvesini içerken “Vay be” desin. Uzun uzun anlatmak istemem ama şöyle düşün: Karşı tarafın avukatı nasıl bir taktik izler, sizin delilleriniz nerede zayıf kalır, bunu bilmeden kalemi oynatmak abesle iştigal. Şimdi size anlatacağım o eski günlerde, bir dosya için tam yedi kez dilekçe değiştirmiştim. Yedi kere, duydunuz mu? Her seferinde yeni bir argüman ekledim, her seferinde bir cümle sildim. Sonunda kazandık da ne oldu? Adamın parasını geri aldık ama yorgunluktan kendimizi kaybettik.
İstirdat davası dilekçesi yazarken şu hissi yakalamalısınız: Sanki bir arkadaşınıza dert anlatıyorsunuz ama o arkadaşınız tüm hukuk kitaplarını ezberlemiş biri. Ne çok resmi ne çok samimi, ortasını bulacaksınız. Bazen bir cümleyi yarım bırakıp üç nokta koyacaksınız ki, okur “Bunu da ben tamamlayayım” diye düşünsün... Bazen de öyle bir soru soracaksınız ki, hakim kendi kendine “Haklı lan bu adam” diye mırıldansın. Mesela şöyle: “Madem bu malı ben aldım, neden üç sene boyunca kimse itiraz etmedi?” İşte bu tür sorular işin püf noktası.
Eskiden gazeteciyken öğrendiğim bir şey var: İnsanlar doğruyu duymak ister ama doğruyu nasıl söylediğiniz de önemlidir. Düz bir anlatım yerine, olayı tüm çıplaklığıyla ama bir hikaye tadında sunmak. Mesela şu cümle: “Davacı, 15 Mart 2019 tarihinde söz konusu malı teslim almış olup, davalı ise…” Yok ya, böyle yazmayın. Şöyle yazın: “15 Mart’ta mal davacının elindeydi, 16 Mart’ta ise davalının cebinde. İkisi arasında geçen bir gecede neler oldu, bunu anlamak için dedektif olmaya gerek yok ama dilekçeyi yazarken dedektif gibi düşünmek var.”
Bir başka kritik nokta da delilleri sıralarken liste yapmamak. Tamam, madde madde yazmak kolay ama insan okudukça sıkılır. Bunun yerine her delili bir paragrafın içine öyle yedirin ki, okur farkında olmadan kanıtları tüketmiş olsun. “Tutanak şunu gösteriyor, tanık beyanı şu noktada çelişiyor, fatura ise… işte fatura en büyük kozumuz.” Bu şekilde, her bir delili birbirinden habersiz ama bütünün parçasıymış gibi yazın.
Hani şu meşhur söz var ya, “Dilekçe mahkemenin ilk izlenimidir” diye. İşte o izlenim, ilk cümlede karşınıza çıkar. “Sayın Mahkeme” diye başlayıp resmiyet perdesini araladıktan sonra, hemen sıcak bir hikayeye geçin. “Müvekkilim, o gün işten dönerken birden fark etti ki…” gibi bir giriş, okuru hemen içine çeker. Ama abartmayın, yoksa tez yazıyormuş gibi olur.
Unutmayın, mahkeme salonunda herkes bir rol oynar: Hakim, avukat, davacı, davalı. Sizin yazdığınız dilekçe, oyunun senaryosudur. Senaryo iyi değilse, oyuncular ne kadar yetenekli olursa olsun film tutmaz. Bu yüzden her cümleyi tartarak yazın. Bazen kısa vurun: “Mal kayıp.” Biraz durun. “Ama izi var.” Sonra uzun bir cümle ile açıklayın: “Çünkü o malın üzerinde yapılan incelemeler, parmak izlerinden banka kayıtlarına kadar her şeyin ort
çıktığını söylemek isterdim ama işler hiç de öyle kolay değil. Adamın cebinde bir senet var, sizin elinizde bir fatura. Hangisi daha ağır basar? Bunu düşünürken kafanızı duvara vurabilirsiniz vallahi.
İşin özü şu: İstirdat davası dilekçesi, bir kavgada kullanacağınız en sert yumruk değil, aslında en akıllıca atacağınız ilk adımdır. Yumruğu atarsanız karşı taraf kaçar, ama akıllıca bir adım atarsanız sizi ciddiye alır. Dilekçede her cümle bir hamle, her paragraf bir strateji. Mesela “davalı, malı kötü niyetle elinde bulundurmaktadır” demekle yetinmeyin, bunun neden kötü niyet olduğunu bir hikaye gibi anlatın. “O mal, davalının eline geçtiğinde üzerindeki etiket bile sökülmemişti, ama iki gün sonra satılık ilanı gördük” – işte bu, mahkemede göz göre göre söylenmiş bir gerçek.
Bazen bir cümleyi yarım bırakır, okurun beyninde canlanmasını beklersiniz... “Ya o mal nereden çıktı? Kim verdi? İşte bu soruların cevabı dosyada yok, çünkü davalı bunu açıklamaktan kaçtı.” Böyle yazarsanız, hakim o soruyu kendi kendine sormaya başlar. İşte bu, sizin işinizi kolaylaştırır.
Hani derler ya “delil delildir” diye, ama her delil aynı kıymette değil abi. Bir tanık ifadesi, bir banka dekontu kadar ağır basmaz. O yüzden delilleri sıralarken sanki bir pazarlık yapıyormuş gibi düşünün: En güçlü kozunuzu en sona saklayın. Önce ufak tefek şeylerle başlayın, okuru alıştırın, sonra o bomba gibi faturayı masaya koyun: “Buyurun, işte bu kadar basit.”
Bir de şu var: Dilekçeyi yazarken kendinizi davalının yerine koyun. Ne düşünürdünüz? Hangi noktalarda itiraz ederdiniz? O itirazları önceden görüp, dilekçede cevaplamış olun. Mesela “davalı diyecek ki bu mal bana satıldı” – siz deyin ki “satış sözleşmesi yok, tanık yok, imza yok, o halde neye dayanarak satıldı?” Bu tür önceden kestirmeler, mahkemede sizi bir adım öne çıkarır.
En sonunda, dilekçeyi bitirmeden önce bir kere daha okuyun... Kendi kendinize konuşuyormuş gibi hissediyorsanız, işte o zaman doğru yoldasınız. Çünkü bir dilekçe, resmi bir belgeden önce bir insanın sesidir. O ses samimi, agresif, ama bir o kadar da akılcı olmalı. Vallahi billahi, bu işin püf noktası budur. Gerisi teferruat.
Bir dilekçe yazacaksın ki, hakim masasında kahvesini içerken “Vay be” desin. Uzun uzun anlatmak istemem ama şöyle düşün: Karşı tarafın avukatı nasıl bir taktik izler, sizin delilleriniz nerede zayıf kalır, bunu bilmeden kalemi oynatmak abesle iştigal. Şimdi size anlatacağım o eski günlerde, bir dosya için tam yedi kez dilekçe değiştirmiştim. Yedi kere, duydunuz mu? Her seferinde yeni bir argüman ekledim, her seferinde bir cümle sildim. Sonunda kazandık da ne oldu? Adamın parasını geri aldık ama yorgunluktan kendimizi kaybettik.
İstirdat davası dilekçesi yazarken şu hissi yakalamalısınız: Sanki bir arkadaşınıza dert anlatıyorsunuz ama o arkadaşınız tüm hukuk kitaplarını ezberlemiş biri. Ne çok resmi ne çok samimi, ortasını bulacaksınız. Bazen bir cümleyi yarım bırakıp üç nokta koyacaksınız ki, okur “Bunu da ben tamamlayayım” diye düşünsün... Bazen de öyle bir soru soracaksınız ki, hakim kendi kendine “Haklı lan bu adam” diye mırıldansın. Mesela şöyle: “Madem bu malı ben aldım, neden üç sene boyunca kimse itiraz etmedi?” İşte bu tür sorular işin püf noktası.
Eskiden gazeteciyken öğrendiğim bir şey var: İnsanlar doğruyu duymak ister ama doğruyu nasıl söylediğiniz de önemlidir. Düz bir anlatım yerine, olayı tüm çıplaklığıyla ama bir hikaye tadında sunmak. Mesela şu cümle: “Davacı, 15 Mart 2019 tarihinde söz konusu malı teslim almış olup, davalı ise…” Yok ya, böyle yazmayın. Şöyle yazın: “15 Mart’ta mal davacının elindeydi, 16 Mart’ta ise davalının cebinde. İkisi arasında geçen bir gecede neler oldu, bunu anlamak için dedektif olmaya gerek yok ama dilekçeyi yazarken dedektif gibi düşünmek var.”
Bir başka kritik nokta da delilleri sıralarken liste yapmamak. Tamam, madde madde yazmak kolay ama insan okudukça sıkılır. Bunun yerine her delili bir paragrafın içine öyle yedirin ki, okur farkında olmadan kanıtları tüketmiş olsun. “Tutanak şunu gösteriyor, tanık beyanı şu noktada çelişiyor, fatura ise… işte fatura en büyük kozumuz.” Bu şekilde, her bir delili birbirinden habersiz ama bütünün parçasıymış gibi yazın.
Hani şu meşhur söz var ya, “Dilekçe mahkemenin ilk izlenimidir” diye. İşte o izlenim, ilk cümlede karşınıza çıkar. “Sayın Mahkeme” diye başlayıp resmiyet perdesini araladıktan sonra, hemen sıcak bir hikayeye geçin. “Müvekkilim, o gün işten dönerken birden fark etti ki…” gibi bir giriş, okuru hemen içine çeker. Ama abartmayın, yoksa tez yazıyormuş gibi olur.
Unutmayın, mahkeme salonunda herkes bir rol oynar: Hakim, avukat, davacı, davalı. Sizin yazdığınız dilekçe, oyunun senaryosudur. Senaryo iyi değilse, oyuncular ne kadar yetenekli olursa olsun film tutmaz. Bu yüzden her cümleyi tartarak yazın. Bazen kısa vurun: “Mal kayıp.” Biraz durun. “Ama izi var.” Sonra uzun bir cümle ile açıklayın: “Çünkü o malın üzerinde yapılan incelemeler, parmak izlerinden banka kayıtlarına kadar her şeyin ort
çıktığını söylemek isterdim ama işler hiç de öyle kolay değil. Adamın cebinde bir senet var, sizin elinizde bir fatura. Hangisi daha ağır basar? Bunu düşünürken kafanızı duvara vurabilirsiniz vallahi.
İşin özü şu: İstirdat davası dilekçesi, bir kavgada kullanacağınız en sert yumruk değil, aslında en akıllıca atacağınız ilk adımdır. Yumruğu atarsanız karşı taraf kaçar, ama akıllıca bir adım atarsanız sizi ciddiye alır. Dilekçede her cümle bir hamle, her paragraf bir strateji. Mesela “davalı, malı kötü niyetle elinde bulundurmaktadır” demekle yetinmeyin, bunun neden kötü niyet olduğunu bir hikaye gibi anlatın. “O mal, davalının eline geçtiğinde üzerindeki etiket bile sökülmemişti, ama iki gün sonra satılık ilanı gördük” – işte bu, mahkemede göz göre göre söylenmiş bir gerçek.
Bazen bir cümleyi yarım bırakır, okurun beyninde canlanmasını beklersiniz... “Ya o mal nereden çıktı? Kim verdi? İşte bu soruların cevabı dosyada yok, çünkü davalı bunu açıklamaktan kaçtı.” Böyle yazarsanız, hakim o soruyu kendi kendine sormaya başlar. İşte bu, sizin işinizi kolaylaştırır.
Hani derler ya “delil delildir” diye, ama her delil aynı kıymette değil abi. Bir tanık ifadesi, bir banka dekontu kadar ağır basmaz. O yüzden delilleri sıralarken sanki bir pazarlık yapıyormuş gibi düşünün: En güçlü kozunuzu en sona saklayın. Önce ufak tefek şeylerle başlayın, okuru alıştırın, sonra o bomba gibi faturayı masaya koyun: “Buyurun, işte bu kadar basit.”
Bir de şu var: Dilekçeyi yazarken kendinizi davalının yerine koyun. Ne düşünürdünüz? Hangi noktalarda itiraz ederdiniz? O itirazları önceden görüp, dilekçede cevaplamış olun. Mesela “davalı diyecek ki bu mal bana satıldı” – siz deyin ki “satış sözleşmesi yok, tanık yok, imza yok, o halde neye dayanarak satıldı?” Bu tür önceden kestirmeler, mahkemede sizi bir adım öne çıkarır.
En sonunda, dilekçeyi bitirmeden önce bir kere daha okuyun... Kendi kendinize konuşuyormuş gibi hissediyorsanız, işte o zaman doğru yoldasınız. Çünkü bir dilekçe, resmi bir belgeden önce bir insanın sesidir. O ses samimi, agresif, ama bir o kadar da akılcı olmalı. Vallahi billahi, bu işin püf noktası budur. Gerisi teferruat.
