CoralRhythm
Kayıtlı Kullanıcı
İcra dosyasıyla ilk kez karşılaşan biri için “beyan dilekçesi” lafı bile ürkütücü geliyor abi. Oysa işin aslı çok basit: borcun var mı, yok mu, mal bildiriminde bulunuyor musun, bunu yazılı hale getiriyorsun. Vallahi dosyayı araştırırken insanın aklı karışıyor, biliyorum. Ama bir kere elini alıştırınca aslında dert değil.
Beklemekten bıktıysan, dosyanın orada öylece durmasından usandıysan… İşte tam o an beyan dilekçesi devreye giriyor. Mahkemeye ya da icra müdürlüğüne hitaben yazıyorsun, neyin ne olduğunu anlatıyorsun. Yani bir nevi “Ben buradayım, şu durumdayım” diyorsun. Samimi olmakta fayda var, resmiyetten kopmadan.
Kimi insan boşuna bekler, “Ya zaten biliyorlardır” diye düşünür. Hayır abi, bilmezler. Sen yazmazsan kimse senin adına konuşmaz. O yüzden dilekçe dediğin şey, aslında bir tür nefes almak gibi. İçini döküyorsun, resmî bir dille ama sıcak bir üslupla. Ne eksik ne fazla.
Bir örnek üzerinden gidelim: diyelim ki borcun yok, malın mülkün yok. Bunu söylemekten çekiniyor musun? Hiç çekinme. “Hiçbir malvarlığım bulunmamaktadır” yazarsın, olur biter. İşte bu kadar kısa. Ama bu cümleyi atlarsan, dosyanın başına ne gelir bilinmez. O yüzden “vallahi yok” deyip geçme, yazılı olsun.
Tarafsız bir gözlemci olarak söylüyorum: en büyük hata, dilekçeyi geciktirmek. İnsanlar “Sonra yazarım” diyor, bakıyorsun altı ay geçmiş. Oysa zamanında yazılan bir beyan dilekçesi, işleri hızlandırır. Hem seni rahatlatır hem dosyanın akışını düzene sokar. Yani ertelemektense hemen yaz, gönder.
Bazıları da şöyle düşünüyor: “Ben avukat değilim ki, nasıl yazayım?” Abi, her şeyin bir kalıbı var. İnternette bulursun, birkaç örnek incelersin. Ama önemli olan, o kalıbı kendine göre şekillendirmen. Kopyala yapıştır yapma, çünkü her dosya farklıdır. Kendi durumunu anlat, gerisi teferruat.
Dilekçenin başında “İcra Müdürlüğü’ne” yazarsın, sonra dosya numarasını eklersin. Arkasından “Beyanda bulunma”
…diyerek başlıyorsun. Aslında her şey o kadar basit ki. Adını soyadını yaz, T.C. kimlik numaranı ekle, dosya numarasını unutma. Sonra da geliyor o meşhur cümle: “Borçlu bulunduğum … dosyasında aşağıdaki beyanımı arz ederim.” İşte bu kadar.
Bazıları diyor ki “Ben yazamam, üslubum resmi değil.” Oysa resmi dil, kasmak değildir. Kibar olmak, net olmak, ne söylediğini bilmektir. “Sayın Müdürlüğünüze” diye başlarsın, sonra “arıza” falan yok… direkt konuya girersin. Yani abi, lafı dolandırmadan.
Mesela bir örnek vermek gerekirse: “Borca itirazım yoktur, ancak ödeme güçlüğü içerisindeyim.” Yazarsın, yeter. Kimse senden edebiyat beklemiyor. Sadece doğruyu söyle, tarih at, imzala. Gerisi dosyanın akışına kalıyor.
Ama işin püf noktası şu: dilekçeyi yazarken kendini savunma derdine düşme. Sadece durumunu anlat. Fazla uzatma, çünkü icra memurları da insan, günde yüzlerce dilekçe okuyor. Kısa ve öz olan her zaman kazanır. Vallahi böyle.
Bir de şu var: dilekçeni elden verirsen kaşelenir, postayla gönderirsen taahhütlü yap. Niye? Çünkü ispat lazım abi. “Yolladım ama ulaşmadı” demektense, elinde bir belge olsun. O küçük ayrıntılar büyük işler çıkarır.
Son olarak… hiçbir zaman “Bilmiyorum, yapamam” deme. Bir kere otur, dene. Göreceksin ki o kâğıt parçası aslında senin sesin. İcra dosyasına beyan dilekçesi yazmak, sandığın kadar zor değil. Yeter ki başla.
Beklemekten bıktıysan, dosyanın orada öylece durmasından usandıysan… İşte tam o an beyan dilekçesi devreye giriyor. Mahkemeye ya da icra müdürlüğüne hitaben yazıyorsun, neyin ne olduğunu anlatıyorsun. Yani bir nevi “Ben buradayım, şu durumdayım” diyorsun. Samimi olmakta fayda var, resmiyetten kopmadan.
Kimi insan boşuna bekler, “Ya zaten biliyorlardır” diye düşünür. Hayır abi, bilmezler. Sen yazmazsan kimse senin adına konuşmaz. O yüzden dilekçe dediğin şey, aslında bir tür nefes almak gibi. İçini döküyorsun, resmî bir dille ama sıcak bir üslupla. Ne eksik ne fazla.
Bir örnek üzerinden gidelim: diyelim ki borcun yok, malın mülkün yok. Bunu söylemekten çekiniyor musun? Hiç çekinme. “Hiçbir malvarlığım bulunmamaktadır” yazarsın, olur biter. İşte bu kadar kısa. Ama bu cümleyi atlarsan, dosyanın başına ne gelir bilinmez. O yüzden “vallahi yok” deyip geçme, yazılı olsun.
Tarafsız bir gözlemci olarak söylüyorum: en büyük hata, dilekçeyi geciktirmek. İnsanlar “Sonra yazarım” diyor, bakıyorsun altı ay geçmiş. Oysa zamanında yazılan bir beyan dilekçesi, işleri hızlandırır. Hem seni rahatlatır hem dosyanın akışını düzene sokar. Yani ertelemektense hemen yaz, gönder.
Bazıları da şöyle düşünüyor: “Ben avukat değilim ki, nasıl yazayım?” Abi, her şeyin bir kalıbı var. İnternette bulursun, birkaç örnek incelersin. Ama önemli olan, o kalıbı kendine göre şekillendirmen. Kopyala yapıştır yapma, çünkü her dosya farklıdır. Kendi durumunu anlat, gerisi teferruat.
Dilekçenin başında “İcra Müdürlüğü’ne” yazarsın, sonra dosya numarasını eklersin. Arkasından “Beyanda bulunma”
…diyerek başlıyorsun. Aslında her şey o kadar basit ki. Adını soyadını yaz, T.C. kimlik numaranı ekle, dosya numarasını unutma. Sonra da geliyor o meşhur cümle: “Borçlu bulunduğum … dosyasında aşağıdaki beyanımı arz ederim.” İşte bu kadar.
Bazıları diyor ki “Ben yazamam, üslubum resmi değil.” Oysa resmi dil, kasmak değildir. Kibar olmak, net olmak, ne söylediğini bilmektir. “Sayın Müdürlüğünüze” diye başlarsın, sonra “arıza” falan yok… direkt konuya girersin. Yani abi, lafı dolandırmadan.
Mesela bir örnek vermek gerekirse: “Borca itirazım yoktur, ancak ödeme güçlüğü içerisindeyim.” Yazarsın, yeter. Kimse senden edebiyat beklemiyor. Sadece doğruyu söyle, tarih at, imzala. Gerisi dosyanın akışına kalıyor.
Ama işin püf noktası şu: dilekçeyi yazarken kendini savunma derdine düşme. Sadece durumunu anlat. Fazla uzatma, çünkü icra memurları da insan, günde yüzlerce dilekçe okuyor. Kısa ve öz olan her zaman kazanır. Vallahi böyle.
Bir de şu var: dilekçeni elden verirsen kaşelenir, postayla gönderirsen taahhütlü yap. Niye? Çünkü ispat lazım abi. “Yolladım ama ulaşmadı” demektense, elinde bir belge olsun. O küçük ayrıntılar büyük işler çıkarır.
Son olarak… hiçbir zaman “Bilmiyorum, yapamam” deme. Bir kere otur, dene. Göreceksin ki o kâğıt parçası aslında senin sesin. İcra dosyasına beyan dilekçesi yazmak, sandığın kadar zor değil. Yeter ki başla.
