CoralTempo
Kayıtlı Kullanıcı
Borç yapılandırma başvuru dilekçesi… Aslında işin özü şu: borçlu olduğunu kabul ediyorsun ama bir şekilde bu yükü hafifletmek istiyorsun. Devlet ya da banka diyor ki, gel bi düzenleme yapalım. Tamam da bu dilekçeyi yazarken insanın içinde bir tedirginlik oluyor ya, işte o his çok normal. Abi, bir kere şunu bil: bu dilekçe bir mahkumiyet değil, aksine bir anlaşma teklifi. Taraflar arasında bir nevi masaya oturma daveti.
Formül aslında basit: kim olduğunu, ne borcun olduğunu, hangi kanun kapsamında başvurduğunu yazacaksın. Vallahi çoğu kişi bu kadarını atlıyor. Sonra diyor ki niye reddedildim. Oysa dilekçenin can alıcı noktası şu: niyetini net ifade etmek. Ödeyeceğimi taahhüt ediyorum demekle, yapılandırmaya talibim demek arasında ince bir çizgi var. İlki daha bağlayıcı, ikincisi biraz daha esnek.
Bir de şu var: imza tarihi ve yer. Bunu yanlış yazarsan veya atlarsan, dilekçen havada kalır. Biliyorum, abartı gibi geliyor ama resmi işlerde milim sapma olmuyor. Hani bazen diyorlar ya, şu kadar gecikme faizi silinsin diye. Olabilir, ama bunu açıkça belirtmezsen memur takdir yetkisini kullanmaz. Yani isteyeceksin, usulünce.
Kimileri diyor ki, avukata mı yazdırsak? Bence gerek yok. Kendi dilinle, samimi bir üslupla yaz. Resmiyetten korkma, ama fazla da samimi olma. Mesela “canım borcum” falan yazma, olmaz. Net ol, kısa ol, doğru ol. Üç kural işte.
Yoksa bu dilekçe işi aslında bir psikoloji oyunu. Karşı tarafa diyorsun ki, ben bu borcu biliyorum, kaçmıyorum, gelin konuşalım. O yüzden yazarken kendini savunma pozisyonuna geçme. Tehdit etme, yalvarma, sadece durumu açıkla. Vallahi billahi işe yarıyor.
Ve son olarak… dilekçenin eklerini unutma. Kimlik fotokopisi, borç dökümü, varsa eski yapılandırma belgesi. Bunlar olmadan dilekçen bir kağıt parçası. Hani derler ya, “belge olmadan iş olmaz.” Aynen öyle.
O yüzden otur, derin bir nefes al, bir çay koy ve yazmaya başla. Abi, bu işin sırrı başlamakta zaten. Gerisi akıp gidiyor.
Formül aslında basit: kim olduğunu, ne borcun olduğunu, hangi kanun kapsamında başvurduğunu yazacaksın. Vallahi çoğu kişi bu kadarını atlıyor. Sonra diyor ki niye reddedildim. Oysa dilekçenin can alıcı noktası şu: niyetini net ifade etmek. Ödeyeceğimi taahhüt ediyorum demekle, yapılandırmaya talibim demek arasında ince bir çizgi var. İlki daha bağlayıcı, ikincisi biraz daha esnek.
Bir de şu var: imza tarihi ve yer. Bunu yanlış yazarsan veya atlarsan, dilekçen havada kalır. Biliyorum, abartı gibi geliyor ama resmi işlerde milim sapma olmuyor. Hani bazen diyorlar ya, şu kadar gecikme faizi silinsin diye. Olabilir, ama bunu açıkça belirtmezsen memur takdir yetkisini kullanmaz. Yani isteyeceksin, usulünce.
Kimileri diyor ki, avukata mı yazdırsak? Bence gerek yok. Kendi dilinle, samimi bir üslupla yaz. Resmiyetten korkma, ama fazla da samimi olma. Mesela “canım borcum” falan yazma, olmaz. Net ol, kısa ol, doğru ol. Üç kural işte.
Yoksa bu dilekçe işi aslında bir psikoloji oyunu. Karşı tarafa diyorsun ki, ben bu borcu biliyorum, kaçmıyorum, gelin konuşalım. O yüzden yazarken kendini savunma pozisyonuna geçme. Tehdit etme, yalvarma, sadece durumu açıkla. Vallahi billahi işe yarıyor.
Ve son olarak… dilekçenin eklerini unutma. Kimlik fotokopisi, borç dökümü, varsa eski yapılandırma belgesi. Bunlar olmadan dilekçen bir kağıt parçası. Hani derler ya, “belge olmadan iş olmaz.” Aynen öyle.
O yüzden otur, derin bir nefes al, bir çay koy ve yazmaya başla. Abi, bu işin sırrı başlamakta zaten. Gerisi akıp gidiyor.
